به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، همیشه همینطور بوده. یک دور تسلسل بیهوده که هر دو سال یک بار تکرار می شود که هیچ نتیجه ای در بر ندارد و تنها خروجی اش دورهمی چند پیشکسوت و کارشناس به صرف چای و شیرینی و دید و بازدید است! کمیته ای که عنوان پرطمطراق ناظران را بر دوش می کشد اما در عمل این نظارت بیشتر حکم فرمایشی و رفع تکلیف برای خالی نبودن را دارد.

بنا بر یک سنت قدیمی چندماه مانده رقابت‌های مهم المپیک و یا بازی‌های آسیایی فرصت باقی است، کمیته ملی المپیک ناظران، کارشناسان و تحلیل‌گرانی را بر اساس اساسنامه انتخاب می‌کند تا بتواند در جریان برنامه‌های فدراسیون‌ها و تیم‌های ملی قرار بگیرد، اما در عمل خروجی این جمع چیزی در حد صفر است و هیچ کارکردی ندارد.

در این سال ها کمتر به نظران ناظران اهمیت داده شده و به انتقادات اصولی و انتقادات منطقی آنها توجی نشده.

طبق این روال همیشگی برای باری های المپیک ریو 2016، آذرماه سال 94 هم ناظران انتخاب شدند اما مثل همیشه مجموعه ناظران هیچ خروجی قابل توجی نداشت.

با این وجود با پایان این بازی‌ها صحبت‌هایی که آنها داشته‌اند، قابل تامل است. جدای از اینکه از همان ابتدا به انتخاب ناظران انتقاداتی از سوی فدراسیون‌ها مطرح بود که می‌توان به گله‌های رئیس فدراسیون قایقرانی از انتخاب محسن میلاد به عنوان ناظر رشته قایقرانی اشاره کرد، سوال اساسی این است که انتخاب ناظران چقدر به ارزیابی‌های کمیته ملی المپیک کمک کرده است؟ آیا کمیته و مجموعه فدراسیون های المپیکی از تحلیل‌های فنی ناظران با توجه به اینکه بارها گفته‌اند در مسائل فنی دخالتی ندارند، استفاده کرده‌اند؟

ماده بیست و پنج اساسنامه کمیته ملی المپیک به انتخاب ناظران و یا همان تحلیل‌گران فنی اشاره می‌کند و می‌گوید: انتخاب تحلیل‌گران فنی از میان کارشناسان مسلط به رشته‌های ورزشی مختلف در سطح بین‌المللی، بنا به پیشنهاد رئیس شورای ارزیابی و تحلیل فنی و تایید هیات اجرایی انجام می‌پذیرد.

طبق همین ماده، در بند ب درباره اهم وظایف شورای ارزیابی و تحلیل فنی اشاره شده: نظارت مستمر بر حسن اجرای برنامه فنی (عملیاتی) فدراسیون‌ها (از طریق تحلیل‌گران فنی) ارزیابی دوره‌ای آنها و ارائه گزارش به هیات اجرایی.

***

نخستین ابهام در انتخاب این ناظران به استقلال آنها مربوط می شود. اینکه اغلب ناظران منتخب کمیته ملی المپیک در فدراسیون های متبوع خود دارای سمت هستند و از همین رو استقلال وبی طرفی آنها زیر سئوال می رود. وقتی ناظری در فدراسیون مربوطه دارای صندلی و پست است، چگونه می تواند بی طرفی خود را در ارائه گزارش مستقل و متقن حفظ کرده و بدون ملاحظات و وابستگی یک گزارش واقعی و حقیقی را ارائه دهد؟ این درحالیست که برخی از ناظران اعتقاد دارند که وظیفه سازمانی ناظران نباید در ارائه گزارش های آنان تاثیرگذار باشد. بیژن شادمهر مربی دوومیدانی که سالیان سال در فدراسیون دوومیدانی سمت داشته و ناظر این رشته برای المپیک بود، این پرسش را با یک مصداق جالب پاسخ می دهد و می گوید: در انتخاب داوران برای قضاوت یک بازی هیچگاه شهر محل تولد با زندگی آنها مورد ملاک قرار نمی گیرد چرا که داور وظیفه دارد که یک مسابقه ورزرشی را با صداقت و عدالت قضاوت کند.

از سوی دیگر  مسئولان کمیته ملی المپیک بارها در صحبت‌هایشان گفته بودند که در مسائل فنی فدراسیون‌ها دخالتی ندارند، اما آنچه که نباید فراموش شود اینکه تحلیل‌گران گزارشات فنی مناسبی را به کمیته ارسال می‌کردند که شاید اگر کمی فقط کمی به آن توجه می‌شد، نتایج به مراتب بهتری در ریو رقم می‌خورد.

به عنوان مثال حسین ملاقاسمی ناظر کشتی فرنگی در این باره گفته بود بارها به کمیته نکاتی را درخصوص تمریناتی که بنا دارد ارائه کرده، اما مسئولان کمیته توجهی به این امر نداشتند.

وی در این باره گفته بود: من بارها گوشزد کردم که ورزشکاران ما پیر شدند، فشار تمرینات هم زیاد است اما بنا اینطور می‌خواست و از شورای فنی هم اختیار گرفته بود. تمامی اینها را به کمیته ملی المپیک گفتم اما آنها گول 3 طلای المپیک لندن را خوردند و به من گفتند بگذار بنا کارش را انجام دهد.

بیژن شادمهر تحلیل‌گر فنی دوومیدانی در این باره معتقد بود: تحلیل‌گر اول باید ببیند فدراسیون چه برنامه‌هایی دارد و متناسب با آن ببیند برنامه‌هایی که ارائه شده چقدر اجرایی شده است. البته نکته مهم در دوومیدانی این است که یک تحلیل‌گر نمی‌تواند در برنامه‌ها دخالت کند و مربیان نیز می‌توانند در خصوص اجرایی‌ شدن برنامه‌هایشان ناظر را در جریان بگذارند. اصل کار همکاری با دید مثبت است. تحلیل‌گر قرار نیست مچ بگیرد و اگر کمبودی هست باید کمک کند. ناظر نمی‌تواند به تمام اجزای فنی دوومیدانی اشراف داشته باشد و تعامل اینجا نقش مهمی را ایفا می‌کند.

انتقاد دیگری که محسن میلاد ناظر قایقرانی آن را مطرح کرده بود نیز به نظر منطقی می‌رسد و آن اینکه اگر ناظران در جریان برنامه‌ها و جلسات فدراسیون‌ها قرار بگیرند، راحت‌تر می‌توانند به تیم‌های ملی کمک کنند.

***

اگرچه ناظران گزارش‌های خود را طبق وظیفه‌ای که برعهده داشتند به کمیته ملی المپیک ارسال می‌کردند، اما برخی از آنها اعتقاد داشتند در زمان برگزاری اردوی تیم ملی در خارج از کشور امکان نظارت نیست.

بهنام محمودی ناظر والیبال در این باره به فارس گفت: ناظران باید گزارش هفتگی بدهند و تیم را آنالیز کنند اما وقتی تیم ایران نباشد، ما چطور می‌توانیم گزارش دهیم؟ به چه چیزی باید استناد کنیم؟

این یکی از مشکلاتی بود که تعدادی از ناظران، زمانی که تیم‌هایشان در خارج از ایران اردو برگزار می‌کردند، داشتند.

بحث نظارت با توجه به اینکه ناظران از کارشناسان و افراد با تجربه انتخاب می‌شوند، حائز اهمیت است و انتخاب مناسب و همین طور توجه به تحلیل‌های فنی آنها حتما به ارزیابی درست مسئولان از بازی‌ها و همین طور مدال‌آوری کمک می‌کند.

بیشتر ناظران اعتقاد داشتند تمامی پیش‌بینی‌هایشان در خصوص مدال‌آوری در بازی‌های المپیک ریو درست بوده، پس چطور می‌شود که مسئولان کمیته نظری خلاف این را دارند؟

بیژن شادمهر به گفته خودش هیچ شانسی را برای احسان حدادی قائل نبود و محسن میلاد هم گفته بود مهسا جاور شانسی برای حضور در فینال D ندارد و این اتفاقات هم رخ داد.

بارها اعلام شده بود رضا یزدانی به دلیل مصدومیت شانسی در ریو ندارد، چقدر به این حرف توجه شد؟ بارها مشکلات تیم کشتی فرنگی و همین طور حاشیه‌هایی که در خصوص بنا وجود داشت از سوی کارشناسان مطرح شد، کمیته و فدراسیون چقدر به این حرف‌ها توجه کردند؟

حالا سوال اساسی که اینجا مطرح می‌شود این است؛ آیا انتخاب ناظر و تحلیل‌گر مهم است؟ اگر مهم است چه معیارهایی برای انتخاب وجود دارد؟ چقدر گزارشاتی که آنها می‌دهند جدی است و چقدر به تحلیل‌ها توجه می‌شود؟ آیا کمیته فقط به خاطر اینکه به اساسنامه عمل کند تحلیل‌گر را معرفی می‌کند؟

سوال‌هایی که مسئولان کمیته ملی المپیک باید در این باره پاسخ دهند.

انتهای پیام/س